Omnibusy zasilane prądem elektryczną zyskują uznanie w licznych metropoliach, gdzie samorządy dążą do ulepszenia standardu atmosfery. Pojazdy te nie wypuszczają spalin w miejscu użytkowania, dzięki czemu arterie stają się cichsze, a piesi odczuwają mniejszy niedogodność związany z hałasem silników spalinowych. Szoferzy doceniają płynność prowadzenia i brak drgań, które towarzyszą konwencjonalnym mechanizmom.
Ładowanie akumulatorów przebiega przeważnie nocą, gdy zapotrzebowanie na moc w sieci zasilającym jest niższe. Niektóre zajezdnie wyposażone są w ogniwa fotowoltaiczne, które wspomagają proces napełniania rezerwy energii. Inne rozwiązania przewidują zasilanie szybkie na stacjach terminalach, gdzie autobus dobiera energię w czasie krótkiego przerwy między przejazdami.
Koszt użytkowania elektrycznego autobusu bywa niższy niż dieslowskiego odpowiednika, ponieważ silnik na prąd ma mniej części mobilnych, które ulegają zużyciu. Obsługa wspomnianego pojazdu sprowadza się nierzadko do kontroli układu zatrzymującego, resorowania oraz samego napędu. Kierowcy odbywają kursy z zakresu oszczędnej jazdy, aby maksymalnie spożytkować dystans akumulatorów.
Mimo zalet, implementacja taboru elektrycznej potrzebuje inwestycji w zaplecze zasilania oraz modernizację zajezdni. Miasta etapowo wymieniają przestarzałe bryki na nowsze wersje, sprawdzając rozmaite rozwiązania przechowywania mocy. Elektryfikacja komunikacji zbiorowej pasuje w szerszą wizję zrównoważonego kształtowania obszaru aglomeracyjnej, w której cisza, czyste powietrze i komfort pasażerów kroczą w duecie.